فرهنگ جامعه، قدرت پاسخ­گوئي به نيازمنديهاي انقلاب را ندارد

«ما اين نياز را بخوبي يافته بوديم كه فرهنگ جامعه، قدرت پاسخ­گوئي به نيازمنديهاي انقلاب را ندارد؛ نه اينكه افراد، ناشايست باشند بلكه بسياري از متدينين، شيفته انقلاب بودند ولي محدوديت مفاهيم فرهنگي ايشان اجازه خدمت­گزاري لازم را نمي‏داد.

فرهنگ انقلاب، فرهنگي به مراتب توسعه‏يافته‏تر از فرهنگ قبل از انقلاب است چرا كه ظرفيت ميلها كه همان علاقه به مذهب است ظهور جدي‏تري پيدا كرده است. لذا بايد مفاهيمي متناسب با اين ظرفيت را ايجاد كرد تا در واقع ظرف اين علاقه‏ها قرار گيرد و با اين ظرف و ابزار جديد بتوان كارآئي‏ها را منظم نمود و تعاون عملي را در آنها ايجاد كرد. بارها و بارها در اين مسيري كه تا بدينجا رسيده است تحت فشارهاي مختلف و شديد قرار مي‏گرفتيم كه بايد ازتناب كرد. در عين حال افراد بسياري كه بعضا داراي ذكاوت و نبوغ نيز بودند خود را درگير كارهاي اجرائي كرده و بدلائلي خدمت در اين بخش از فعاليت را مناسب مي‏ديدند. اما چون ما مي‏ديديم كه اين سنگر خالي مانده است و ضعف و نقص كاركرد بخش اجرائي نظام، ريشه در فقدان ابزار لازم براي هماهنگ‏سازي زيربنائي اداره جامعه دارد لذا به اين كار همت گماشتيم و هيچگاه ريشه معضل را در ضعف علاقه يا ضعف فكري و عملي افراد نمي‏ديديم. بعضي نيز مي‏گفتند شما كه خوش فكر هستيد لطفا وارد عرصه كارهاي عيني جامعه شويد! غافل از آنكه آنها هم كه مشغول كار هستند افرادي بطيئي‏الانتقال و كودن نيستند. از اينرو علت را همواره در عدم وجود ابزار هماهنگ‏سازي مي‏ديديم و نه نپيوستن خود و امثال خود به بخش اجرائي نظام».

منبع:  نمايشگاه؛ تعاريف، بايدها و کاستی­ها/کد پژوهشی252/کد جلسه 2558.