استاد میرباقری در هشتمین شب عزای حسینی در مدرسه فیضیه:
عاشوراء، بستر ظهور «خلافت كليه» در عصر «ظهور»، «رجعت» و «قيامت»

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی فرهنگستان علوم اسلامی، حجت الاسلام والمسلمین سید محمدمهدی میرباقری در هشتمین شب از مراسم عزاداری دهه اول محرم الحرام، در مدرسه فیضیه قم سخنان خود را پیرامون جبهه ی تاریخی سید الشهدا (ع) بیان نمودند. ایشان عاشورا را نقطه كانوني ظهور حقيقت و تجلي خلافت الهي در روي زمين دانستند.
خصايص «خلافت كليه» افاضه شده به معصومين (عليهم السلام) و موانع و مراحل ظهور خلافت كليه در عالم انساني، دو محوری بود که ایشان به تبیین آن پرداختند که در ادامه، اجمالی از آن تقدیم خوانندگان محترم می گردد:

خصايص «خلافت كليه» افاضه شده به معصومين (عليهم السلام)
يكي از مراقبه ها و وظايف اصلي محرم، شناخت جبهه ی سيد الشهداء (عليه السلام) است. جبهه ای تاريخي كه تا عصر ظهور و رجعت و قيامت ادامه دارد. آن اصلاحي را كه سيد الشهداء (عليه السلام) از طريق عاشورا دنبال مي كنند، رسيدن به حكومت شكوهمند وجود مقدس امام زمان(عج) و بعد حكومت در دوره ی رجعت و سپس قيامت است. اصولاً آن ملكي كه خداوند به اهل بيت (عليهم السلام) داده، چنين ملكي است. در آيات و روايات، به مفصل درباره ی اختصاصات اين ملك و سلطنت كليه و به تعبير بهتر «ولايت كليه» گفتگو شده است. از جمله:
ـ «قال رسول الله صلى الله عليه و و آله سلم: من أطاعني فقد أطاع الله و من عصاني فقد عصى الله»
 اين «من اطاعكم» فقط مربوط به عالم انساني نيست، بلكه مربوط به همه ی عوالم است. جز از طریق اهل بيت (عليهم السلام) راهي براي بندگي و قرب در همه عوامل وجود ندارد. ولايت اهل بيت (عليهم السلام)، همان ولايت خداوند متعال است كه بر همه ی عوالم جاري گشته است. بر اساس روايات، خداوند متعال از همه ی مخلوقات ـ حتي از جماد و نبات ـ ميثاق ولايت اهل بيت (عليهم السلام) را گرفته است. اين معني ملكي است كه خداوند به اهل بيت (عليهم السلام) داده است كه گاهي در قرآن از آن به «ملك عظيم» تعبير شده است؛ «ملكاً عظيماً».
اين ملك اصلاً قابل مقايسه با ملك حضرت سليمان (ع) نيست. ذيل آياتي كه ملك حضرت سليمان (ع) را بيان مي كند، روايات متعددي آمده كه خداوند كاملترش را به اهل بيت (عليهم السلام) داده است. اصلاً هر آنچه خداوند به انبياء داده، يك جا به اهل بيت (عليهم السلام) داده است. «آتَاكُم مَّا لَمْ يُؤْتِ أَحَدًا مِّن الْعَالَمِينَ»
 ـ «إِذْ قَالَ مُوسىَ‏ لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ اذْكُرُواْ نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ جَعَلَ فِيكُمْ أَنبِيَاءَ وَ جَعَلَكُم مُّلُوكاً»
مراد در ظاهر آيه، انبياء و سلاطين بني اسرائيل هستند. امّا در روايات ذيل آيه آمده؛ انبياء يعني حضرت ابراهيم خليل، رسول الله ... تا اينكه آمده؛ «ملوك ائمه»، اين همان باطن است. پس به حضرت عرض كرد ملكي كه خداوند متعال به شما داده چيست؟ حضرت در پاسخ فرمودند: ملك قيامت و رجعت. آن ملكي كه در قيامت به اهل بيت (عليهم السلام) داده اند، شفاعت كليه عالم است. لذا در روايت آمده، اين ملك همان ملك جنّت و نار است.
بر اساس روايتي كه فريقين هم نقل كرده اند، نبي اكرم (صلي الله عليه و آله) فرمودند: روز قيامت منبري نصب مي كنند. من با علی (عليه السلام) بالاي منبر مي روم. در آن لحظه مالك بهشت مي آيد، كليد بهشت را به من مي دهند، من مي گويم به دست علي بدهيد. مالك جهنم مي آيد، كليد جهنم را به دست من مي دهند، من مي گويم به دست علي بدهيد؛ «علي قاسم الجنّه و النار»، «نِعْمَةِ اللَّهِ عَلَى الْأَبْرَارِ وَ نَقِمَتِهِ عَلَى الْفُجَّارِ»، هم نعمت خداست هم نقمت و عذاب.

موانع و مراحل ظهور خلافت كليه در عالم انساني
خلافت كليه در عالم ملائكه اتفاق افتاده است. امّا تحقق اين مهم در عالم انساني نيازمند حوادث و اتفاقات عظيمي است تا عالم انساني قابل شود و آن ملك در اين عالم، تجسد پيدا كند. ـ مراد از تجلي ولايت و ملك حضرت، تجسد آن به صورت حيات اجتماعي در اين عالم است ـ مأموريت سيد الشهداء (عليه السلام) تحقق بخشيدن همين ولايت است. حضرت دنبال چنين حكومتي بوده اند، نه حكومت سال 61 كوفه.  حكومت سال 61 كوفه، نه شأن سيد الشهدا (عليه السلام) بوده و نه قابل تحقق.

ـ عصر ظهور و رجعت و قيامت مراحل ديگر تجلي خلافت كليه
اين خلافت هنگامي محقق مي شود كه بساط ظلمت دستگاه باطل جمع شود. تا زماني كه حجاب طغيان و استكبار وجود دارد، حقيقت ولايت كليه و نور نبي اكرم (ص) تجلي پيدا نمي كند. از همين رو، بايد ولات جور و اتباع آنها جمع شوند و صف آنها كاملاً متمايز گردد. آنجاست كه خداوند متعال به وسيله حضرت ولي عصر (عج) بساط تاريكي و ضلالت را جمع مي كند.

  ـ غدير از مراحل ظهور خلافت كليه
اين «ولايت كليه» در یک مرحله به شفاعت نبي اكرم (صلي الله عليه و آله و سلم) در غدير تحقق پیدا کرده است. با تجلي اين مرتبه، دشمن ديگر مأيوس شدند؛«اليوم يئس الذين كفروا من دينكم». اين همان است كه در خطبه قاصعه آمده كه وقتي حضرت به پيامبري مبعوث شدند، فرمودند: «سَمِعْتُ رَنَّةَ الشَّیْطَانِ»؛ من صداي ناله شيطان را شنيدم.

ـ سقيفه مانع اصلي تجلي خلافت كليه
اگر اهل آن زمان تحمل مي كردند، تحقق اين ملك عظيم و خلافت الهيه آغاز مي شد. امّا متأسفانه در اين امتحان عظيم، چنين چيزي اتفاق نيفتاد، بلكه «والليل اذا يسر»، و «والليل اذا يغشي» پديد آمد.

ـ عاشورا مرحله ی ديگر تجلي خلافت كليه
يكي از مراحل تجلي حقيقت «خلافت كليه» عاشورا است. از عاشورا دريچه اي به سوي آن حقيقت ولايت و عقول كامل باز مي شود، قلوب آماده مي شود و حقيقت علم و معرفت تجلي مي‌كند و بالاخره در عصر ظهور، كلمه نور، كلمه علم و كلمه ی حيات ظهور پيدا مي كند؛ «وَ كَلِمَتِكَ التَّامَّةِ فِي أَرْضِكَ». كلمه تامه الهي در عالم انساني ظهور پيدا مي كند و بساط ظلمت به كلي جمع مي شود.
در عصر ظهور نشئه و مناسبات عالم تغيير مي يابد. چون محيط قوانين انسان، همان محيط ولايه الله است. قوانين حاكم بر انسان با تحمل مراتب بالاتر ولايت، تغيير مي كند؛ «لمشيتم علي الماء و لصافحتكم الملائكه». اين همان ملكي است كه در عالم ظهور پيدا مي‌كند. البته اين ملك در مرتبه بالاتر در رجعت ظهور پيدا مي كند، همان گونه که ظهور مرتبه ی كمال آن در قيامت اتفاق مي افتد. آنچه سيد الشهداء (عليه السلام) به انجام رسانيده، مجموعه اقدامات عملي اثر گذار بر عالم بوده است؛ آن هم نه صرفاً با جنگ و ستيز نظامي؛ هم ستيز است و هم عاطفه. حضرت با اين درگيري عظيم، عالم را به سمت چنين حكومتي جلو برده اند؛ يعني بستر ارتقاء وجدان بشري را ايجاد كرده اند. اگر بشر بخواهد به آن ملك عظيم برسد و آن حقيقت تجلّي پيدا كند بايد آمادگي پيدا كند. عالم به شكل اجتماعي آماده مي شود و اين آمادگي جز در سايه عاشورا ممكن نيست. لذا يكي از نقاط كانوني ظهور حقيقت و تجلي خلافت الهي در روي زمين، عاشورا و سپس عصر ظهور و در پايان قيامت است.

ـ عاشورا بستر نيل به حيات و ممات محمد و آل محمد (عليهم السلام)
امام حسين (عليه السلام) با عاشورا كار را به اینجا می رساند: «اللهم اجعل محياي محيا محمد و آل محمد و مماتي ممات محمد و آل محمد». اين وقتي واقع مي شود كه حقيقت ولايت در ما محقق شود. نبي اكرم (صلي الله عليه و آله و سلم) فرمودند: «قَالَ رَسُولُ اللَهِ صَلَّي اللَهُ علیهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ: مَنْ يُرِيدُ أَنْ يَحْيَي حَيَاتِي و َيَمُوتَ مَوتِي» هر كس مي خواهد حيات و ممات من در او ظهور پيدا كند، «فَلْيَتَوَلَّ علی‌َّ بْنَ أَبِي‌ طَالِبٍ وَذُرِّيَّتَهُ مِنْ بَعْدِهِ».